Solgar, leki, medycyna, zdrowie

MOŻLIWE OBJAWY NIEDOBORU:

• anemia spowodowana niedoborem żelaza, • choroby kości i cho­roby stawów, • kwashiorkor, • osłabienie, • osłabienie naczyń krwio­nośnych,* osłabienie układu immunologicznego, • podwyższony poziom cynku, • problemy z oddychaniem, • wady tkanki łącznej, • wysoki poziom cholesterolu, • zaburzenia wzrostu, • zmiany skórne.

SUPLEMENTACJA

Szacowane bezpieczne i odpowiednie spożycie przez osoby dorosłe to 1,5 mg do 3 mg dziennie.

Przy suplementacji cynkiem należy zadbać o odpowiedni poziom suplementacji miedzi. Współczynnik suplementacyjny cynku do miedzi wynosi 10:1 tzn. na każde 30 mg cynku należy zapewnić sobie porcję 1 mg miedzi. Przy wyższym spożyciu cynku, odpowied­nio więcej miedzi, ale nie więcej niż 3 mg (kwestia bezpieczeństwa). Miedź powyżej 10 mg/dobę może wywołać nudności, a powyżej 60 mg zwykle wymioty.

Należy preparat miedzi skutecznie chronić przed dziećmi! Preparaty najlepiej nabywać w aptece. Należy wybierać prepa­raty w szklanych buteleczkach standaryzowane, hipoalergiczne, nie zawierające żadnych sztucznych dodatków konserwujących czy barwiących.

Piśmiennictwo:

1. 1.M.T. Murry „Encyclopedia of Nutritional suplement”, Prima Publishing 1996.
2. 2.,Uzdrawiająca moc witamin, minerałów i ziół”, Przegląd Reader’s Digest 2000.
3. 3.Harris E, Annual Review of Nutrition, 20, 2000, pp291 -310.
4. 4.Klevay L, Journal of Nutrition, 130, 2000, pp489S-492S.
5. 5.Finley E and Cerklewski F, American Journal of Clinical Nutrition, 37, 1983, pp553- 556.103(24):2922-7.

CHOROBY KRĄŻENIA

Niedobór miedzi może być istotnym czynnikiem ryzyka miaż­dżycy naczyń krwionośnych i tętniaka aorty. Względny lub bez­względny niedobór miedzi charakteryzuje się wysokim współczyn­nikiem cynku do miedzi, prowadzi do hipercholesterolemii, uszko­dzeń mięśnia sercowego i tętnic.

Za każdym uderzeniem serca pompowana krew wywiera bar­dzo duży nacisk na ścianę tętnicy (aorty). Aorta otoczona jest przez silnie elastyczne ramy, które zapobiegają jej rozdęciu, a odpowied­nia struktura tych elastycznych ram jest uzależniona od aktywno­ści enzymu zawierającego miedź. Enzym ten odpowiada za wiązania krzyżowe włókien kolagenowych i elastyny. Niedobór miedzi może przyczynić się do powstawania tętniaków aorty, osłabienia tętnic wskutek osłabienia wiązań krzyżowych włókien elastyny i kolagenu.

INNE ZASTOSOWANIA

Miedziane bransoletki w zapaleniu stawów i noszenie tych bran­soletek to stara ludowa metoda lecznicza, która przetrwała pomimo przekonań pacjentów, że nie przynosi żadnych efektów. Nie mniej jednak niektóre dane naukowe wskazują inaczej.

Jako składnik enzymu miedź może działać jak przeciwutleniacz. Wolne związki miedzi wykazują też działanie przeciwzapalne. Do tego w podwójnie ślepym badaniu przeprowadzonym w Austra­lii naukowcy odkryli, że miedziane bransoletki rzeczywiście zmniej­szają ból i stany zapalne.

Miedź jest przypuszczalnie wchłaniana przez skórę i chelatowana z innymi związkiem, który może działać przeciwzapalnie.

Istnieją dowody, że miedź może zapobiegać nadciśnieniu tęt­niczemu i arytmiom serca. Może też hamować zanik tkanki kost­nej prowadzący do osteoporozy (w próbie porównawczej w grupie zdrowych kobiet w wieku 45-56 lat, które przyjmowały 3 mg mie­dzi dziennie nie występowały żadne ubytki masy kostnej, a w grupie placebo wystąpiły znaczne).

TKANKI ŁĄCZNE – WŁOSY, SKÓRA, PAZNOKCIE

Miedź jest niezbędna do właściwej integracji kolagenu i elastyny w tkankach organizmu. Poprzez swój udział w reakcjach enzyma­tycznych umożliwia wiązanie krzyżowe włókien oraz kolagenu i ela­styny, co pozwala im na udział w tworzeniu struktur tkanki łącznej o  niezbędnej stabilności i elastyczności.

Kolagen jest najliczniejszym białkiem w organizmie i głównym składnikiem strukturalnym tkanek łącznych, tj. w skórze, naczy­niach krwionośnych, stawach, kościach, oczach, płucach, jelitach itd. Niewłaściwe wiązania krzyżowe mogą prowadzić do osłabienia naczyń krwionośnych, osteoporozy, artretyzmu, uszkodzeń skóry i wielu innych problemów.

DZIAŁANIE ANTYOKSYDACYJNE

Oprócz cynku i manganu, miedź wchodzi w skład enzymu

   nazwie dysmutaza ponadtlenkowa (SOD), który jest silnym anty- oksydantem wytwarzanym przez organizm w celu ochrony komó­rek, tkanek i niezbędnych związków fizjologicznych przed szkodami powodowanymi przez wolne rodniki.

Dysmutaza ponadtlenkowa neutralizuje rodniki ponadtlenkowe, które są odpowiedzialne między innymi za uszkodzenia tkanek i  stany zapalne. Uważa się, że stawy i oczy są szczególnie narażone na rodniki ponadtlenkowe. Właściwa synteza dysmutazy ponadtlen- kowej może być szczególnie ważna w przypadku artretyzmu, ura­zów stawów, uszkodzeń powysiłkowych i zaćmy.

warto mieć miedź

 INFORMACJE OGÓLNE

Miedź jest niezbędnym pierwiastkiem śladowym biorącym udział w kilku kluczowych reakcjach enzymatycznych w ludzkim organi­zmie. Jest trzecim najliczniejszym pierwiastkiem śladowym po żela­zie i cynku. Cała szacowana zawartość miedzi w organizmie ludz­kim to 70-80 mg, z czego do 24,7% w mięśniach szkieletowych, 15,3°/o w skórze, 14,08°/o w szpiku kostnym, 8-15% w wątrobie i 8% w mózgu. Jeżeli weźmiemy pod uwagę stężenie miedzi na gram tkanki, to największe jej ilości występują w mózgu i wątrobie.

Miedź odgrywa ważną rolę w tworzeniu kolagenu – ważnego białka wchodzącego w skład kości, skóry i tkanki łącznej. Pomaga organizmowi korzystać z zapasów żelaza, a także utrzymać odpor­ność i płodność. Bierze też udział w tworzeniu melaniny – natu­ralnego, ciemnego pigmentu znajdującego się we włosach, skórze i tęczówce, zapewniającego ich stałe zabarwienie.

ŹRÓDŁA POKARMOWE:

kasza gryczana, małże, mąka sojowa, orzechy, ostrygi, otręby pszenne, suszona ciecierzyca, suszony groch, suszone owoce, wątroba.

NIEZBĘDNY KOENZYM

Ponieważ miedź jest potrzebna w kilku systemach enzymatycz­nych, jej niedobory wpływają na szereg tkanek organizmu. Niedo­bory miedzi prowadzą do niedokrwistości z niedoboru żelaza, gdyż miedź jest niezbędna do właściwego wchłaniania i wykorzysta­nia żelaza. Tworząc enzymy miedź ułatwia utlenianie wielu związ­ków, takich jak np. kwas moczowy i monoaminy. Jej udział w reak­cjach enzymatycznych jest również ważny w takich procesach jak: powstawanie hemoglobiny, pigmentacja skóry, krzepnięcie krwi czy produkcja energii.

Regulacja wydzielania zależy od trzech elementów: podwzgórza, przedniego płata przysadki oraz kory nadnerczy. W podwzgórzu, ściślej rzecz biorąc w komórkach zwojowych nucleus ventromedialis, gromadzi się swoisty neurohormon (corticotiopin le-leasing lactor, CRF), który wzdłuż włókien zwojowych przedostaje się do przysadkowego krążenia wrotnego i zostaje przejęty przez receptory zasadochłonnych komórek przedniego nie jedyna. Stany alarmowe lub stany zagrożenia ustroju wywołane niespecyficznymi bodźcami (krwotok, ból, napięcie psychiczne, działanie toksyn bakteryjnych, oparzenie, działanie energii jonizacyjnej) wymagają od ustroju szybkiego przystosowania. Przetrwanie stresu zależy od wzmożonego wydzielania kory nadnerczy. W warunkach stresowych wzrasta szybko i wielokrotnie wydzielanie kortyzolu, który umożliwia przystosowanie, a tym samym ułatwia przetrwanie krytycznej sytuacji. Trzecim powodem powszechnego zainteresowania korą nadnerczy jest właściwość kortyzolu, który łagodzi przebieg procesów zapalnych i przeciwstawia się burzliwym objawom alergicznym.